Jan Švankmajer – Tekdüze (1968)

Kim olduğu belirsiz sıradan bir adam, hiçbir şeyin doğasına göre davranmadığı bir odada hapsolmuştur. Kaşığın yemek tutmadığı, duvarların direnç göstermediği, aynanın bile doğal davranmadığı varoluşsal bir cehennemdir adeta.

Švankmajer’in hayalgücünü zorladığı, görünüşü normal ama tabiatına aykırı davranan bu tekdüze kabustan uyanmanın bir yolu mümkün mü?